O Rasie



Artykuł dla "Fauna&Flora" z 2008 roku

OHIKI - ogrodowe klejnociki

Hodowla drobiu ozdobnego w ostatnich latach zyskuje coraz większą rzeszę zwolenników. W przydomowych ogródkach, na działkach można spotkać coraz częściej różne gatunki drobiu. Bardzo popularne stały się bażanty, szczególnie gatunków odpornych na nasze warunki atmosferyczne. Ale wśród bardzo popularnego drobiu grzebiącego, jakimi są kury, można znaleźć prawdziwe rzadkości. Takie rarytasy są trudne do zdobycia, ale dla zapaleńców nie ma rzeczy niemożliwych.

Wśród wielu przepięknych ras, moją uwagę zwróciła rasa japońskich, ozdobnych kur karłowych z nieprzeciętnie długimi ogonami. Zawsze byłem pod wrażeniem kur Onagadori, u których ogony kogutów osiągają nawet kilkanaście metrów długości. Jednak ich hodowla wymaga dużego zaangażowania. Dlatego mój wybór padł na odmianę karłową kur rasy Ohiki. Moja przygoda z tą rasą, bardzo rzadkich w Polsce, kur zaczęła się dwa lata temu.

Pierwszego koguta udało mi się zdobyć w Polsce. Niestety poszukiwania w naszym kraju kolejnych osobników zakończyły się niepowodzeniem. Kolejne osobniki do mojego stadka zdobyłem w Niemczech, gdzie jest ona popularniejsza.

Ohiki są kurami karłowymi, należą do kur długoogoniastych. Koguty tych ras ważą do 0,9 kg, kurki są mniejsze - 0,7 kg. Cechą charakterystyczną tej rasy jest długi ogon i krótkie nogi. Jak przystało na kurki ozdobne, niewielkich rozmiarów ciało spoczywa na krótkich nogach, przez co kury te wydają się jak gdyby stale siedziały na ziemi. Ich nogi mają kolor zielonkawy porównywany do koloru kory wierzbowej. Ogony kogutów ciągną się za nimi. Ta cecha dała nazwę tej rasie. Ohiki - w wolnym tłumaczeniu oznacza "ciągnące za sobą ogon". Ogon kogutów jest bardzo obfity. Sterówki ogona są zmienione. W dotyku są delikatne, mogą dorastać nawet do 90-120cm. W połączeniu z obfitymi, wydłużonymi piórami siodła, dają efekt pióropusza. Kury tej rasy występują w standardzie w dwóch odmianach barwnych. Jak podaje Europejski Klub Miłośników Rasy Ohiki mający swoją siedzibę w Niemczech występują w odmianie złotoszyjnej (u nas określanej też jako kuropatwiane) i srebrnoszyjnej (określanej jako srebrzysta). W Stanach Zjednoczonych prowadzone prace nad rozszerzeniem gamy ubarwienia tej rasy dały osobniki przedstawiane na niektórych stronach internetowych w innych umaszczeniach. Kury i koguty tej rasy charakteryzują się uniesionym przodem ciała, z dumnie wypiętą piersią. Tył jest niższy przy czym obfity ogon sterczy ku tyłowi. Skrzydła noszone są nisko i to już przez kurczęta. Spacerując po wybiegu sprawiają wrażenie siodłatych.

Te niewielkich rozmiarów kury są prawdziwą ozdobą ogrodów. Przepięknie wyglądają kury odmiany złotoszyjnej w grupie, w ogrodzie biegają na swoich krótkich nóżkach przypominając kuropatwy. Kogucie ogony ciągną się za wodzącymi stadko kur kogutami. Przy mocniejszych powiewach wiatru rozwiewają się tworząc nad kogutem parasol piór.

Ze względu na budowę piór ogona rasa ta wymaga specjalnego traktowania. Ogony narażone są na zaczepianie o krzewy, ciągnąc się za kogutem często ulegają zabrudzeniu. Potrzebny jest im wybieg zmniejszający do minimum uszkodzenie przepięknej ozdoby.

Nie są to wybredne kury. Przeszukują w poszukiwaniu pożywienia teren w pobliżu kurnika. Porównując je z posiadanymi wcześniej karzełkami łapciatymi, są spokojniejsze, mniej ruchliwe i trzymają się obrębu kurnika. Ich niewielkie rozmiary i spokój sprawiają, że nie ma z nimi tyle kłopotu co z rasami bardziej aktywnymi. Są wesołe, potrafią bawić się ganiając za sobą i podfruwając po okręgach, przyrównuję to do zabawy w berka. Koguty pieją, intensywnie oznajmiając budzący się dzień.

Kury znoszą wiosną około 60 jaj. Ich skorupka jest jasnobrązowa. Są bardzo troskliwymi matkami. Zapamiętale wysiadują jaja, bronią gniazda przed intruzami. Po wylęgu kurcząt wspaniale opiekują się młodymi. Wodzą je, wygrzewają, przywołują do jedzenia. Kurczęta są wrażliwe na złe warunki atmosferyczne. Muszą być chronione przed zimnem i wilgocią. Przez pierwsze tygodnie życia powinny być odpowiednio dogrzewane i chronione w celu uniknięcia strat. Stają się odporniejsze po miesiącu życia. Obrączkowane są dopiero w momencie, gdy młode kogutki różnią się ubarwieniem od kurek. Jest to spowodowane bardzo małymi rozmiarami nóżek. Obrączki przewidziane dla tej rasy to odpowiednio dla kogutów nr 13, dla kurek 11.

Stadko tych niewielkich, a bardzo dekoracyjnych kurek sprawia, że są one prawdziwymi małymi klejnocikami w ogrodzie.

Dr Jarosław Mazur

Fauna&Flora



..........................................................................................................................................................................................................




OHIKI - Wzorzec rasy

(Na podstawie przyjętego wzorca wystawowego)



 



OHIKI (MINOHIKI CHABO)
D.: Ohiki, F.: Ohiki, GB.: Ohiki, NL.: Ohiki
Grupa X, KARZEŁKI WŁAŚCIWE

Wrażenie ogólne:
Kurka o głębokiej postawie, prostym grzbiecie, bujnym
i opadającym upierzeniu siodła i ogona.
Cechy rasowości koguta

Głowa: średniej wielkości.
Dziób: krótki, jasnorogowy.
Grzebień: średniej wysokości, pojedynczy, od 4 do 6 ząbków, lekko odstająca blaszka.
Oczy: duże, pomarańczowoczerwone.
Policzki: gładkie, czerwone.
Zausznice: średniej wielkości, od okrągłych do owalnych, żółtobiałe.
Dzwonki: średniej wielkości, okrągłe, gładkie.
Szyja: krótka; bujna grzywa przykrywa ramiona i sięga aż do grzbietu.
Tułów: szeroki, mniej niż średniej długości, lekko opadający.
Grzbiet: średniej długości, szeroki.
Ramiona: szerokie, przykryte przez grzywę.
Skrzydła: duże, noszone nisko, końce lotek prawie sięgają ziemi.
Siodło: szerokie, z długimi sięgającymi ziemi piórami.
Ogon: pełny i bujnie upierzony, szeroki i wypełniony, nieco podniesiony; składa się z długich, wąskich sierpówek, z miękką stosiną: ścielący się po ziemi, tworząc dobrze ukształtowany tren.
Pierś: szeroka, dobrze zaokrąglona, wypełniona z przodu.
Brzuch: pełny.
Uda: krótkie, ukryte w upierzeniu brzucha.
Skoki: mocne, zaledwie średniej długości, gładkie, z ostrymi ostrogami, zielone.
Palce: średniej długości, dobrze rozstawione, mocno osadzone.
Upierzenie: pełne, miękkie, dobrze przylegające; lotki długie i mocne, pióra będące ozdobą, bujne, długie, giętkie i wąskie.



 

Cechy rasowości kury

Cechy podobne jak u koguta, z wyjątkiem różnic warunkowanych przez płeć. Postawa nieco głębsza i bardziej poziomo noszone skrzydła niż u koguta. W pełni uporządkowane sterówki są przykryte piórami pokrywowymi, dzięki temu ogon jest dobrze zaokrąglony. Pióra siodła i pokryw ogonowych stosunkowo luźne. Mały grzebień.
Duże błędy cech rasowości

Wąski tułów, opadający lub wysoko do góry podniesiony ogon, za wysoka postawa, ubogie i krótkie upierzenie, szczególnie w grzywie, siodle i ogonie; u koguta podwinięte sierpówki; zwisający grzebień u kury.


Masa ciała: kogut - 900g, kura - 750 g.
Masa jaja: 33 g.
Barwa skorupy jaja: jasnobrunatna.
Rozmiar obrączki: kogut - 13, kura - 11.

Wzorzec z Japonii





   Kontakt:

Jarosław Mazur
Oleśnica, woj. dolnośląskie
ohiki@ohiki.pl

ZAKAZ KOPIOWANIA
Wszystkie artykuły i zdjęcia na tej stronie,
jako utwory wyrażone słowem (publicystyczne, naukowe)
i fotograficzne, są przedmiotem prawa autorskiego
i objęte ochroną ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych - sprawdź »

Flag Counter